Nous sommes l’unité

IMG_5647

Zaterdag was een dag van pijn, solidariteit, stilte, eenheid en liefde. Brussel was even voor ons het middelpunt van de wereld. Wetende dat de dag daarvoor in Irak iemands oom, dochter, neefje, klasgenootje, buurvrouw ook is omgekomen door één van de donkerste verschijnselen van de mensheid: terrorisme.

Terroristisch geweld is één van de meest huiveringwekkende vormen van geweld. De aanslag in Brussel heeft heel Europa verontrust. De angstpsychose is wedergekeerd. In Brussel tref je op elke hoek van de straat een militair of een agent aan. Politieauto’s rijden af en aan met loeiende sirenes en mensen stoppen elke keer weer met hun bezigheden. Kun je hen dat kwalijk nemen? Nee, want in elke tas of koffer kan mogelijk gevaar dreigen. De onbevangenheid naar het leven toe is verdwenen. Met alle gevolgen van dien. Het trekt over landen als regenbuien, respecteert geen landsgrenzen. Onterechte arrestaties zoals het voorval op 22 maart bij Amsterdam Centraal is één van de vele uitingen van deze angstpsychose.

Zaterdagmiddag stonden wij samen met onze kameraden, vrienden en vreemden zij aan zij bij station Maalbeek in Brussel. Ieder vertrokken in eigen gedachtes. De verslagenheid op ieders gezicht vertelde meer dan schreeuwende krantenkoppen. Het verlaten van station Maalbeek om onze weg te vervolgen naar Beursplein was nog het meest paradoxaal. Omdat aan de ene kant velen deze kans is ontnomen en aan de andere kant het één van onze dagelijkse bezigheden is: stations verlaten.

Aangekomen bij het Beursplein waaide het weldadige gevoel van eenheid en solidariteit je tegemoet. De bloemen die wij daar legden stonden op dat moment niet meer voor rouw maar voor hoop. Hoop, voor een samenleving, waar etniciteit, religie, gender en seksuele geaardheid er niet toe doen. Hoop voor een samenleving zonder geweld. Hoop voor gelijke rechten. Hoop voor vrijheid. Vlaggen van verschillende landen wapperden aan de pilaren van de Beurs. Mensen zongen op de treden van het gebouw, onder leiding van het ritme van een gitaar. Wij schreven net als vele anderen, leuzen op de straat om ons gevoel te uiten. En even waren we één. Je kon het bijna het lot noemen.

Tegenover uitsluiting en verdeeldheid zetten wij solidariteit en eenheid. Het is aan ons om verandering aan te gaan. Geen enkele terroristische aanslag moet ons tot zwijgen brengen. We moeten stevig vast blijven houden en vechten voor onze waarden van vrijheid, democratie, gelijkheid en solidariteit, alleen dan zullen we zegevieren. Terrorisme kan en mag nooit verdedigd worden, maar onze vrije en open samenlevingen van over de hele wereld wel, met de universele waarden als instrumenten.

Geschreven door Florentine Zarks, Laura Jak en Emma Rikken

Categorieën: Algemeen, Internationale Politiek, Nieuws, Opinie

Doe mee

De Jonge Socialisten in de PvdA is de politieke jongerenorganisatie van de Partij van de Arbeid. Voor slechts €5 ben je een jaar lid!

Ik wil lid worden!
Ik wil meer weten
Jonge Socialisten in de PvdA